چهل و شش سال پیش در چنین روزی بانو « فرخ رو پارسا » وزیر محترم و شایسته آموزش و پرورش ،  در حالی که ۵۸ سال داشتند به اتهام واهی و بی اساس غارت بیت المال، و ترویج فساد و فحشا ، بیرحمانه اعدام شدند
( طلوع ۱۳۰۱ – غروب ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۹ ) ….دکتر « فرخ رو پارسا » شخصی که در شهریور ۱۳۴۷ خورشیدی، برای اولین بار به عنوان یک وزیر زن در ایران انتخاب شد. بانویی با یک زندگی پر افتخار، و سرنوشتی غم انگیز
او عمری برای برابری زنان مبارزه و تلاش کرد و اولین زن ایرانی بود که به وزارت رسید، و پایه گذار یکی از معروف ترین دانشگاههای ایران شد، و اولین زنی بود که برای اولین بار به مجلس شورای ملی راه یافت
روزی که با لباسی خاکستری و روسری وارد بیدادگاه شد وحاضرین با فریاد و شعارهای خصمانه و دشنام و تمسخر از او استقبال کردند او گفت: ‌من به عدالت مردم مملکتم معتقدم
محاکمه او در بیدادگاه ۹ جلسه طول کشید، محاکمه ای که او وکیل و حق تجدید نظر نداشت و بدین گونه سرنوشت بانو پارسا به دار آویخته شدن در محوطه زندان اوین بود، و زندگی اش با سه تیر خلاص پایان یافت
او در بخشی از وصیت نامه خود که در زندان اوین و در آخرین شب زندگی اش نوشته شده می گوید: می دانم و وجدانم راضی است که گناهانی که در کیفر خواست به من نسبت داده شده و در مواردی که ذکر شده مرتکب نشده ام ، وصیتی ندارم زیرا که اموال زیادی ندارم و آنچه دارم مصادره شده است، به کسی بدهی ندارم و اگر از کسی طلب دارم خود داند که آن را به فرزندان من بدهد.
دادگاه بین زنان و مردان تفاوت زیادی می‌گذارد که امیدوارم آتیه برای زنان ایران بهتر از این باشد. پولی را که در زندان دارم بین زندانیان قسمت کنید…