این خواننده پاپ حدود ۹۰۰ ترانه اجرا کرده است. آثار او در رادیو و تلویزیون و گاهی در فیلمهای سینمایی اجرا شدند. از آثار ماندگار او ترانههای سلطان قلبها، کی بهتر از تو، ستارهها و بغض دریاست. عارف مدتی طولانی بیمار بود و دخترش خبر درگذشت او را در اینستاگرام منتشر کرد.
او یکی از چهرههای شاخص در شکلگیری موسیقی پاپ معاصر ایران بود؛ دورانی که در آن موسیقی غربی، با تمها و ترانههای عاشقانه فارسی درآمیخت و هویتی تازه به موسیقی مردمی ایران بخشید.
او نه آهنگساز بود و نه ترانهسرا و تنها خود را «مجری موسیقی» میدانست؛ اما با شناختی عمیق از موسیقی ایرانی و توجه به سلیقه مخاطب، به یکی از تأثیرگذارترین چهرههای موسیقی پاپ ایران تبدیل شد.
عارف با همکاریهای پرشمار، از نارملا و بابک افشار و پوران تا سیاوش قمیشی و ایرج جنتی عطایی و احمد پژمان و بسیاری دیگر، ترانههایی ماندگار اجرا کرد که بخشی از حافظه جمعی ایرانیان شدند. از صحنههای سینما تا رادیو، از ترانههای عاشقانه تا آثار اجتماعی، از ورزشگاه آریامهر(آزادی) تا کابارههای مهاجرت، عارف همواره حضوری پررنگ داشت.
عارف در ۱۹ مرداد ۱۳۱۹ در محله کبریتسازی تهران به دنیا آمد. پدرش اهل اردبیل و راننده کامیون بود؛ شغلی که به گفته خودش در آن زمان «اهمیتی مثل خلبانی امروز» داشت. مادرش، متولد باکو، تحصیلکرده رشته دندانپزشکی در مسکو بود. جدایی زودهنگام والدین، دوران کودکی او را با کمبود، بیماری و بیمهری همراه کرد.
پس از زندگی کوتاهمدت با پدر، به خانه مادرش در خیابان نادری رفت. آوازهایی که در آن دوران برای خود میخواند، غمانگیز بودند و بازتابی از سختیهای زندگیاش داشتند. مسیر روزانهش تا هنرستان صنعتی، فرصتی برای تمرین آواز بود؛ صدای ماشینها مانع شنیدهشدن صدایش میشد و همین به او آزادی تمرین میداد.
در هنرستان صنعتی، رشته درودگری خواند و به رسم فنی و حساب مسلط شد. همیشه میگفت: «تمام مریضیهای درختان را میشناسم.» از همان دوران مدرسه، در جشنها و مراسم مختلف آواز میخواند و کمکم به اجرای برنامه در آموزشگاهها نیز راه یافت. پس از دریافت دیپلم، در هنرستان صنعتی قزوین به تدریس مشغول شد.
در همان دوران تدریس، برای پر کردن اوقات فراغت، عارف به همراه جمشید زندی گروهی آماتور، تشکیل دادند و دو ترانه «مادر» و «جلوه ماه» را آماده کردند. این آثار از طریق تلویزیون خصوصی «ثابت پاسال» پخش شد؛ عارف خواننده بود و زندی نوازنده آکاردئون. این آثار با استقبال چندانی روبهرو نشدند، اما زمینهساز آغاز مسیر حرفهای او شدند.
با جمشید زندی در گروه گلدن رینگز هم همکاری میکرد که یکی از نخستین نمونههای بیتبند در ایران بود. بیتبندها گروههای موسیقی راک ایرانی بودند که در دهههای ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ با الهام از گروههایی چون بیتلز و رولینگاستونز، موسیقی غربی را به گوش ایرانیان رساندند و در شکلگیری موسیقی پاپ ایرانی تاثیر زیادی داشتند.
Credit to Fariborz Yousefi
#Aref
