یک مورد عجیب در فرهنگ و هنر ایران وجود داره: تبدیل «سرو» به «بتهجقه».
شاید شنیده باشید که بتهجقه همون سرو خمیده است، اما روایت عجیبی پشت آن است: میگویند سرو در دوران باستان نماد ایستادگی و آزادگی ایرانیان بود.
وقتی ایران تحت سلطهی بیگانگان (مثل مغولها یا اعراب) درآمد، هنرمندان ایرانی برای نشان دادن حزن و اندوه ملی و در عین حال تاکتیکی برای زنده نگهداشتن نمادها، سروِ راستقامت را در نقشونگارهایشان خمیده ترسیم کردند.
در واقع «بتهجقه» روی ترمهها و فرشها، یک بیانیهی سیاسی بیصدا بود: «ما خم شدهایم، اما ریشهمان در خاک است و نشکستهایم.» خم آورد بالای سرو سهی ازو دور شد دانش و فرّهی
