ﻧﻭﺷﺗﻪٔ ﺥ. ﺍ. ﻣﻬﺭﻓﺭ
ﺍﻭﻝ ژﺍﻧﻭﻳﻪٔ ٢٠٢۶ – ١١ ﺩﻳﻣﺎﻩ ﺍﻳﺭﺍﻧﯽ
ﺍﻳﻥ ﻣﻭﺿﻭﻉ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ١٩٧٩ ﻭﺟﻭﺩ ﺩﺍﺷﺗﻪ ﻭ ﺍﺧﻳﺭﺍً ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ٧ ﺩﺳﺎﻣﺑﺭ، ﺩﺭ ﻣﺭﺍﺳﻡ ﺗﺷﻳﻳﻊ ﭘﻳﮑﺭ ﺯﻧﺩﻩﻳﺎﺩ ﺩﮐﺗﺭ ﺧﺳﺭﻭ ﻋﻠﯽﮐﺭﺩی، ﻭﮐﻳﻝ ﺣﻘﻭﻕ ﺑﺷﺭ ﺩﺭ ﺳﺑﺯﻭﺍﺭ، ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﺷﺩ. ﺍﻭ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺳﻳﺎﺭی ﺍﺯ ﺍﻳﺭﺍﻧﻳﺎﻧﯽ ﺑﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ١٩٧٩ ﺗﺎﮐﻧﻭﻥ، ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻣﻧﺟﺭ ﺑﻪ ﺍﺳﺗﻘﺭﺍﺭ ﺟﻣﻬﻭﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺩﺭ ﺍﻳﺭﺍﻥ ﺷﺩ، ﺟﺎﻥ ﺧﻭﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺁﺯﺍﺩی ﻭ ﺩﻣﻭﮐﺭﺍﺳﯽ ﻓﺩﺍ ﮐﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻫﻪﻫﺎی ﭘﺎﻳﺎﻧﯽ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﺎﻩ، ﺍﻳﺭﺍﻥ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻗﺩﺭﺗﻣﻧﺩﺗﺭﻳﻥ ﻣﺗﺣﺩﺍﻥ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺗﺣﺩﻩ ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭﻣﻳﺎﻧﻪ ﺑﻭﺩ؛ ﮐﺷﻭﺭی ﮐﻪ ﻧﻘﺵ ﻣﻬﻣﯽ ﺩﺭ ﺣﻔﻅ ﺗﻭﺍﺯﻥ ﻗﻭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﯽﮐﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺯﻧﻪﺍی ﺳﻧﮕﻳﻥ ﻭ ﻧﻳﺭﻭﻳﯽ ﻣﺅﺛﺭ ﺩﺭ ﺑﺭﺍﺑﺭ ﻧﻔﻭﺫ ﺍﺗﺣﺎﺩ ﺟﻣﺎﻫﻳﺭ ﺷﻭﺭﻭی ﻭ ﮔﺳﺗﺭﺵ ﮐﻣﻭﻧﻳﺳﻡ ﺑﺷﻣﺎﺭ ﻣﯽﺭﻓﺕ. ﺍﮐﻧﻭﻥ، ﭘﺱ ﺍﺯ ﮔﺫﺷﺕ ﻧﺯﺩﻳﮏ ﺑﻪ ﻧﻳﻡ ﻗﺭﻥ، ﺍﻳﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﻟﺣﻅﻪﺍی ﺑﺳﻳﺎﺭ ﺣﺳﺎﺱ ﻭ ﺷﮑﻧﻧﺩﻩ ﺍﻳﺳﺗﺎﺩﻩ ﺍﺳﺕ. ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺭﮐﻭﺩ ﺍﻗﺗﺻﺎﺩی، ﺳﺭﮐﻭﺏﻫﺎی ﺧﺷﻥ ﺍﻋﺗﺭﺍﺿﺎﺕ ﻣﺭﺩﻣﯽ ﻭ ﺗﺯﻟﺯﻝ ﻣﺷﺭﻭﻋﻳﺕ ﻧﻅﺎﻡ ﺟﻣﻬﻭﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻳﮓ ﻓﺷﺎﺭی ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺗﯽ ﺑﺩﻝ ﮐﺭﺩﻩ ﺍﺳﺕ.
ﺩﺭ ﻣﻳﺎﻧﻪٔ ﺍﻳﻥ ﺁﺷﻭﺏ،ﺷﺎﻫﺯﺍﺩﻩ ﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻭی—ﻓﺭﺯﻧﺩ ﺷﺎﻩ ﺍﻳﺭﺍﻥ—ﺑﻪ ﮐﺎﻧﻭﻥ ﺗﻭﺟﻪ ﺻﺩﺍﻫﺎی ﻣﺧﺎﻟﻑ ﺗﺑﺩﻳﻝ ﺷﺩﻩ ﺍﺳﺕ؛ ﻓﺭﺩی ﮐﻪ ﺧﻭﺩ ﺭﺍ ﻧﻪ ﺑﻪﻋﻧﻭﺍﻥ ﻣﺩﻋﯽ ﺳﻠﻁﻧﺕ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺗﯽ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪﻋﻧﻭﺍﻥ ﭼﻬﺭﻩﺍی ﻭﺣﺩﺕ ﺑﺧﺵ ﺑﺭﺍی ﮔﺫﺍﺭ ﺩﻣﻭﮐﺭﺍﺗﻳﮏ ﻣﻌﺭﻓﯽ ﻣﯽﮐﻧﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺟﺫﺍﺑﻳﺕ ﻗﺎﺑﻝ ﺩﺭک ﺍﺳﺕ. ﺩﺭ ﺳﺭﺯﻣﻳﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺧﺳﺗﻳﻥ ﻣﻧﺷﻭﺭ ﺣﻘﻭﻕ ﺑﺷﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺷﺭﻳﺕ ﻋﺭﺿﻪ ﮐﺭﺩ، ﭘﻬﻠﻭی ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﻘﻭﻕ ﺑﺷﺭ، ﺗﮑﺛﺭﮔﺭﺍﻳﯽ ﻭ ﺷﻣﻭﻝ ﺳﺧﻥ ﻣﯽﮔﻭﻳﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﺭﺍﻧﻳﺎﻥ ﻧﻭﻳﺩ ﮔﺳﺳﺕ ﺍﺯ ﺍﺳﺗﺑﺩﺍﺩ ﺩﻳﻧﯽ ﻭ ﻧﻳﺯﺩﻭﺭی ﺍﺯ ﺁﺷﻭﺏ ﻫﺎی ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﯽﺩﻫﺩ. ﺑﺭﺍی ﺑﺳﻳﺎﺭی ﺍﺯ ﺍﻳﺭﺍﻧﻳﺎﻥ ﺩﺍﺧﻝ ﮐﺷﻭﺭ ﻭ ﻧﻳﺯ ﺩﺭ ﻣﻳﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪٔ ﻣﻬﺎﺟﺭﺍﻥ، ﺍﻭ ﻧﻣﺎﺩ ﺗﺩﺍﻭﻡ ﻫﻭﻳﺗﯽ ﭘﻳﺵ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺛﺑﺎﺗﯽ ﺍﺳﺕ ﮐﻪ ﭘﻳﺵ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ١٩٧٩ ﻭﺟﻭﺩ ﺩﺍﺷﺕ—ﻫﺭﭼﻧﺩ ﺍﻳﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﻣﺣﻝ ﻣﻧﺎﻗﺷﻪ ﻧﻳﺯ ﺑﻭﺩﻩ ﺍﺳﺕ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺣﺎﻝ، ﻣﻭﺍﻧﻊ ﻫﻣﭼﻧﺎﻥ ﭘﺎﺑﺭﺟﺎﺳﺕ. ﺍﭘﻭﺯﻳﺳﻳﻭﻥ ﺍﻳﺭﺍﻥ—ﮐﻪ ﺑﺧﺷﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪﺻﻭﺭﺕ ﺑﺭﻧﺎﻣﻪﺭﻳﺯیﺷﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻁﺭﻳﻖ ﻧﻔﻭﺫ ﺳﺗﻭﻥ ﭘﻧﺟﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻅﺎﻫﺭ ﺑﻪ ﻣﺧﺎﻟﻔﺕ ﺷﮑﻝ ﮔﺭﻓﺗﻪ—ﻫﻣﭼﻧﺎﻥ ﭘﺭﺍﮐﻧﺩﻩ ﺍﺳﺕ، ﻫﺭﭼﻧﺩ ﺩﺭ ﻣﺎﻩﻫﺎی ﺍﺧﻳﺭ ﻧﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﭘﻳﺷﺭﻓﺕﻫﺎی ﺍﻣﻳﺩﻭﺍﺭﮐﻧﻧﺩﻩ ﺩﻳﺩﻩ ﻣﯽﺷﻭﺩ. ﺑﺭﺧﯽ ﮐﻪ ﻁﺭﻓﺩﺍﺭ ﺟﻣﻬﻭﺭی ﻫﺳﺗﻧﺩ، ﻫﺭﮔﻭﻧﻪ ﺷﮑﻝ ﺍﺯ ﺳﻠﻁﻧﺕ—ﺣﺗﯽ ﻓﺭﻡ ﻧﻣﺎﺩﻳﻥ ﺍﻧﺭﺍ— ﺭﺩ ﻣﯽﮐﻧﻧﺩ. ﮔﺭﻭﻩ ﮐﻭﭼﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺭﺧﯽ ﺍﻗﻠﻳﺕﻫﺎی ﻗﻭﻣﯽ ﻣﺎﻧﻧﺩ ﺗﺭکﻫﺎ، ﻋﺭﺏﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺭﺍﻥ، ﺧﻭﺍﺳﺗﺎﺭ ﻧﻭﻋﯽ ﺧﻭﺩﻣﺧﺗﺎﺭی ﻫﺳﺗﻧﺩ. ﺍﺯ ﺳﻭی ﺩﻳﮕﺭ، ﺟﻣﻬﻭﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ—ﮐﻪ ﺍﮔﺭﭼﻪ ﺑﻪﺷﺩﺕ ﺩﺭ ﺑﺭﺍﺑﺭ ﺧﻳﺯﺵ ﻣﺭﺩﻡ ﺗﺿﻌﻳﻑ ﺷﺩﻩ ﺍﻣﺎ ﻫﻧﻭﺯ ﻓﺭﻭ ﻧﭘﺎﺷﻳﺩﻩ—ﻫﻣﭼﻧﺎﻥ ﺑﺭ ﺑﺭﺧﯽ ﮔﺭﻭﻩﻫﺎی ﻣﺫﻫﺑﯽ ﻧﻔﻭﺫ ﺍﻳﺩﺋﻭﻟﻭژﻳﮏ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺭ ﺧﻳﺯﺵ ﻣﺭﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ »ﺍﻣﭘﺭﻳﺎﻟﻳﺳﻡ ﺁﻣﺭﻳﮑﺎ« ﻧﺳﺑﺕ ﻣﯽﺩﻫﺩ. ﺍﻓﺯﻭﻥ ﺑﺭ ﺍﻳﻥ، ﺑﺧﺷﯽ ﺍﺯ ﻧﻳﺭﻭﻫﺎی ﺍﻣﻧﻳﺗﯽ ﻫﻧﻭﺯ ﺑﻪ ﺭژﻳﻡ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻣﺎﻧﺩﻩﺍﻧﺩ، ﻫﺭﭼﻧﺩ ﮔﺯﺍﺭﺵﻫﺎی ﺍﺧﻳﺭ ﻧﺷﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺩ ﺍﻳﻥ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭی ﺭﻭ ﺑﻪ ﮐﺎﻫﺵ ﺍﺳﺕ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺭﺧﯽ ﻣﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺭﻭﭘﺎﺷﻳﺳﺕ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻫﻣﻪ، ﻧﻭﻋﯽ ﻧﺎﺳﻳﻭﻧﺎﻟﻳﺳﻡ ﻗﺩﺭﺗﻣﻧﺩ ﻭ ﺭﻳﺷﻪﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﻫﺯﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﻓﺭﻫﻧﮓ ﻭ ﺗﻣﺩﻥ ﺍﻳﺭﺍﻥ، ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺷﮑﻝﮔﻳﺭی ﺍﺳﺕ. ﺍﻳﻥ ﻧﺎﺳﻳﻭﻧﺎﻟﻳﺳﻡ ﺟﺩﻳﺩ، ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻭ ﺍﺻﻳﻝ ﺍﺳﺕ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﺗﺭﺍﻡ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻣﻪٔ ﻣﻠﺕﻫﺎ ﻭ ﻣﻧﺎﻓﻊ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻣﺭﺍﻩ ﺍﺳﺕ. ﺩﻭﺳﺕ ﺩﺍﺷﺗﻥ ﻣﻳﻬﻥ ﺑﻪ ﻣﻌﻧﺎی ﺩﺷﻣﻧﯽ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺭ ﮐﺷﻭﺭﻫﺎ ﻧﻳﺳﺕ؛ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻗﻳﻘﺎً ﺑﺭﻋﮑﺱ ﺁﻥ ﺍﺳﺕ. ﺍﻳﻥ ﻧﺎﺳﻳﻭﻧﺎﻟﻳﺳﻡ ﺭﺍﺳﺗﻳﻥ، ﻧﻳﺭﻭﻳﯽ ﺑﺳﻳﺎﺭ ﻗﺩﺭﺗﻣﻧﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﺭﺍﻥ ﭘﺩﻳﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﻭﺣﺩﺕ ﻭ ﺍﺗﺣﺎﺩ ﻭ ﻫﻣﺑﺳﺗﮕﯽ ﻋﻣﻳﻖ ﻣﻳﺎﻥ ﻫﻣﻪٔ ﺍﻳﺭﺍﻧﻳﺎﻥ ﺍﻳﺟﺎﺩ ﮐﺭﺩﻩ ﺍﺳﺕ.
ﺍﻳﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﺣﺩﻭﺩ ﻫﻔﺕ ﻫﺯﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﻓﺭﻫﻧﮓ ﻭ ﺳﻧﺕ، ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻡﺗﺭﻳﻥ ﮔﻬﻭﺍﺭﻩﻫﺎی ﺗﻣﺩﻥ ﺑﺷﺭی ﺍﺯ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺑﺎﺳﺗﺎﻥ ﺑﻭﺩﻩ ﺍﺳﺕ. ﺑﻧﻳﺎﻥﮔﺫﺍﺭ ﺍﻳﺭﺍﻥ، ﮐﻭﺭﻭﺵ ﺑﺯﺭگ، ﻧﺯﺩﻳﮏ ﺑﻪ ﻧﻳﻣﯽ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺣﺗﺭﺍﻡ ﻭ ﮐﺭﺍﻣﺕ ﻧﺳﺑﺕ ﺑﻪ ﻫﻣﻪٔ ﻣﻠﺕﻫﺎی ﺯﻳﺭ ﻓﺭﻣﺎﻥ ﺧﻭﺩ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﺭﺩ. ﺍﻭ ﺑﻳﺵ ﺍﺯ ٢۵٠٠ ﺳﺎﻝ ﭘﻳﺵ ﻧﺧﺳﺗﻳﻥ ﻣﻧﺷﻭﺭ ﺣﻘﻭﻕ ﺑﺷﺭ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺭﺩ ﻭ ﺑﺭ ﺑﺭﺍﺑﺭی ﻫﻣﻪٔ ﺍﻧﺳﺎﻥﻫﺎ ﺗﺄﮐﻳﺩ ﻭﺭﺯﻳﺩ؛ ﻧﻪ ﻓﻘﻁ ﺩﺭ »ﮔﻔﺗﺎﺭ ﻧﻳﮏ«، ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻣﻳﻧﻁﻭﺭ ﺩﺭ »ﮐﺭﺩﺍﺭ ﻧﻳﮏ«، ﺁﻥﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺭﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﻳﻬﻭﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﺳﺎﺧﺕ. ﺍﻳﻥ ﺍﻧﺩﻳﺷﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡﺑﺧﺵ ﭘﺩﺭﺍﻥ ﺑﻧﻳﺎﻥﮔﺫﺍﺭ ﺁﻣﺭﻳﮑﺎ، ﺑﻪﻭﻳژﻩ ﺗﻭﻣﺎﺱ ﺟﻔﺭﺳﻭﻥ، ﺩﺭ ﺗﺩﻭﻳﻥ ﻗﺎﻧﻭﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺗﺣﺩﻩ ﺷﺩ—ﺳﻧﺩی ﺑﺭﺍی ﻫﻭﻳﺕ ﻳﮏ ﻣﻠﺕ ﻧﻭﭘﺎ ﻭ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭی ﮐﻡﻧﻅﻳﺭ ﮐﻪ ﺍﻣﺳﺎﻝ ﺩﻭﻳﺳﺕ ﻭﭘﻧﺟﺎﻫﻣﻳﻥ ﺳﺎﻟﮕﺭﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺟﺷﻥ ﻣﯽﮔﻳﺭﻳﻡ. ﺍﻳﺭﺍﻥ ﻫﻣﭼﻧﻳﻥ ﻫﻧﺭ ﻭﺍ ﺷﻌﺎﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪﺍی ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺭﺿﻪ ﮐﺭﺩﻩ ﺍﺳﺕ: ﻓﺭﺩﻭﺳﯽ، ﺣﺎﻓﻅ، ﺳﻌﺩی، ﺧﻳﺎﻡ، ﻣﻭﻟﻭی ﻭ ﺑﺳﻳﺎﺭی ﺩﻳﮕﺭ. ﺩﺭ ﻋﺭﺻﻪٔ ﻋﻠﻡ ﻧﻳﺯ ﭼﻬﺭﻩﻫﺎﻳﯽ ﺑﺭﺟﺳﺗﻪ ﺍﺯ ﺑُﺭﺯﻭﻳﻪ ﻭ ﺍﺑﻥﺳﻳﻧﺎ—ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻧﻳﺎﻥﮔﺫﺍﺭﺍﻥ ﻋﻠﻡ ﭘﺯﺷﮑﯽ ﺑﻪﺷﻣﺎﺭ ﻣﯽﺭﻭﻧﺩ—ﺗﺎ ﺧﻭﺍﺭﺯﻣﯽ ﻭ ﺭﺍﺯی ﺩﺭ ﺭﻳﺎﺿﻳﺎﺕ ﻭ ﮐﻳﻣﻳﺎﮔﺭی ﻭﺷﻳﻣﯽ، ﻭ ﺑﺳﻳﺎﺭی ﺩﻳﮕﺭ، ﺍﺯ ﺟﻣﻠﻪ ﺯﻧﺩﻩ ﻳﺎﺩﺍﻥ ﻣﺭﻳﻡ ﻣﻳﺭﺯﺍﺧﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺷﮕﺎﻩ ﺍﺳﺗﻧﻔﻭﺭﺩ ﻭ ﻓﻳﺭﻭﺯ ﻧﺎﺩﺭی ﺍﺯ ﻧﺎﺳﺎ،ﻭ ﺑﺳﻳﺎﺭی ﺩﻳﮕﺭ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﺭﻓﯽ ﺷﺩﻩﺍﻧﺩ.
ﺑﻧﺎﺑﺭﺍﻳﻥ، ﭘﺭﺳﺵ ﺍﻳﻥ ﻧﻳﺳﺕ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﺭﺍﻧﻳﺎﻥ ﺷﺎﻳﺳﺗﻪٔ ﺁﻳﻧﺩﻩﺍی ﺑﻬﺗﺭ ﻫﺳﺗﻧﺩ—ﮐﻪ ﺑﯽﺗﺭﺩﻳﺩ ﭼﻧﻳﻥ ﺍﺳﺕ— ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺍﺳﺕ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺷﺎﻫﺯﺍﺩﻩ ﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻭی ﻣﯽﺗﻭﺍﻧﺩ ﺷﮑﺎﻑﻫﺎی ﺍﻳﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺭﻣﻳﻡ ﮐﻧﺩ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻧﺷﺎﻧﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺭ، ﺑﺭ ﺍﺳﺎﺱ ﺑﺭﻧﺎﻣﻪٔ ﺭﻭﺷﻥ ﺍﻭ ﺷﺎﻣﻝ ﺍﻫﺩﺍﻑ، ﻣﻘﺎﺻﺩ، ﻓﺭﺁﻳﻧﺩﻫﺎی ﮔﺎﻡ ﺑﻪ ﮔﺎﻡ ﻭ ﺗﻳﻡ ﺍﺟﺭﺍﻳﯽ، ﺣﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺕ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺗﻭﺍﻥ ﺍﻧﺟﺎﻡ ﺍﻳﻥ ﻣﺄﻣﻭﺭﻳﺕ ﺗﺎﺭﻳﺧﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺭ ﻫﻣﻪﭼﻳﺯ ﻁﺑﻖ ﺑﺭﻧﺎﻣﻪ ﭘﻳﺵ ﺑﺭﻭﺩ.
ﻣﻬﻡ ﺗﺭ ﺍﺯ ﻫﻣﻪ، ﺩﺭ ﭘﻳﺎﻣﯽ ﻭﺣﺩﺕﺑﺧﺵ، ﺍﻳﺭﺍﻧﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻣﻪٔ ﺍﻗﺷﺎﺭ ﻭ ﺍﻗﻭﺍﻡ، ﺩﺭ ﺑﺳﻳﺎﺭی ﺍﺯ ﺷﻬﺭﻫﺎ، ﺷﻬﺭﺳﺗﺎﻥﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺗﺎﻫﺎی ﺍﻳﺭﺍﻥ، ﺧﻭﺍﺳﺗﺎﺭ ﻧﻘﺵﺁﻓﺭﻳﻧﯽ ﺍﻭ ﻫﺳﺗﻧﺩ. ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺣﺎﻝ، ﺍﻳﺭﺍﻥِ ﭘﺱ ﺍﺯ ﺟﻣﻬﻭﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ، ﮐﻣﺗﺭ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻓﺭﺩ ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺑﺳﺗﻪ ﺧﻭﺍﻫﺩ ﺑﻭﺩ ﻭ ﺑﻳﺵ ﺍﺯ ﻫﺭ ﭼﻳﺯ ﺑﻪ ﺍﻳﻥ ﺑﺳﺗﮕﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﺭﺍﻧﻳﺎﻥ ﻣﯽﺗﻭﺍﻧﻧﺩ ﻳﮏ ﻗﺭﺍﺭﺩﺍﺩ ﺍﺟﺗﻣﺎﻋﯽ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻭ ﻧﻭﻳﻥ ﺭﺍ ﺷﮑﻝ ﺩﻫﻧﺩ—ﻗﺭﺍﺭﺩﺍﺩی ﮐﻪ ﺍﺯﺩﻭﺭی ﺍﺯ ﺍﺳﺗﺑﺩﺍﺩ ﺩﻳﻧﯽ ﭘﺱ ﺍﺯﭘﺭﺗﮕﺎﻩ ﭘﻧﺟﺎﻩ ﻭﻫﻔﺕ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ١٩٧٩ ﻣﻳﻼﺩی ﺩﺭﺱ ﮔﺭﻓﺗﻪ ﺑﺎﺷﺩ.
ﺍﺯ ﺍﻳﻥﺭﻭ، ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﯽﺷﻭﺩ ﮐﻪ ﻓﺻﻝ ﺑﻌﺩی ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﺑﻌﻳﺩ ﻧﻭﺷﺗﻪ ﻧﺧﻭﺍﻫﺩ ﺷﺩ. ﺍﻳﻥ ﻓﺻﻝ ﺩﺭ ﺧﻳﺎﺑﺎﻥﻫﺎی ﺗﻬﺭﺍﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺭ ﮐﻼﻥﺷﻬﺭﻫﺎ، ﺷﻬﺭﻫﺎی ﮐﻭﭼﮏ ﻭ ﺭﻭﺳﺗﺎﻫﺎی ﺩﻭﺭﺍﻓﺗﺎﺩﻩ، ﺑﻪ ﺩﺳﺕ ﻧﺳﻠﯽ ﺷﺟﺎﻉ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻭﺷﺗﻪ ﺧﻭﺍﻫﺩ ﺷﺩ؛ ﻧﺳﻠﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻧﻬﺎ ﺁﺭﺯﻭی ﮐﺭﺍﻣﺕ ﺍﻧﺳﺎﻧﯽ، ﺭﻓﺎﻩ، ﺁﺯﺍﺩی ﻭ ﻣﺷﺎﺭﮐﺕ ﺑﺭﺍﺑﺭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪٔ ﺟﻬﺎﻧﯽِ ﺧﺎﻧﻭﺍﺩﻩٔ ﻣﻠﺕﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺭﻣﯽﭘﺭﻭﺭﺍﻧﺩ.
ﺣﻣﺎﻳﺕ ﺍﺯ ﻣﺭﺩﻡ ﺍﻳﺭﺍﻥ ﺑﺭﺍی ﺩﺳﺗﻳﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺍﻳﺭﺍﻧﯽ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺩﻣﻭﮐﺭﺍﺗﻳﮏ، ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺗﺎی ﻣﻧﺎﻓﻊ ﻫﻣﻪٔ ﮐﺷﻭﺭﻫﺎی ﺩﻣﻭﮐﺭﺍﺗﻳﮏ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺕ.
ﺩﮐﺗﺭ ﺧﺳﺭﻭ ﺍﺳﻔﻧﺩﻳﺎﺭ ﻣﻬﺭﻓﺭﺳﺎﮐﻥ ﻧﻳﻭﭘﻭﺭﺕ ﺑﻳﭻ، ﮐﺎﻟﻳﻔﺭﻧِﻳﺎ ﻣﻳﺑﺎﺷﺩ
