سوالی که از اینفانتینو هرگز پرسیده نشد

سوالی که از اینفانتینو هرگز پرسیده نشد

استقلال تهران بازی برگشت را از رقیب دیرینه‌ خود برد تا دست کم یک خاطره شیرین از این فصل

 

Photo Credit: Getty Images

نویسنده: آرش حفیظی

 

با خود به یادگار ببرد. پرسپولیس علیرغم این شکست هنوز میتوانست جشن قهرمانی را در پایان داربی برگزار کند ولی‌ تساوی ذوب آهن برابر پارس جنوبی این شادمانی را به سال ۱۳۹۷ زمانی‌ که لیگ برتر دوباره از سر گرفته میشود موکول کرد. از نظر کیفیت فنی، با توجه به بازیهای درخشان اخیر دو تیم، این مسابقه بر خلاف انتظارها یک بازی سرد و کم هیجان از آب در آمد. تیم پرسپولیس که اغلب کارشناسان از تفکرات ارزشمند مربیشان برانکو ایوانکویچ صحبت میکنند، در این مسابقه گوشه‌ای از یک فوتبال علمی‌ و منطقی‌ را به نمایش نگذاشتند. باز هم جای شکر آن‌ باقی‌ است که استقلالیها که بی‌ اندازه انگیزه برد داشتند توانستند  بیشتر دقایق بازی را آبرومندانه بازی کرده و شاید اگر جانب احتیاط را هم کنار می‌گذاشتند نتیجه شیرین تری هم برای خود رقم می‌زدند. بدون شک مقصر اصلی‌ باخت پرسپولیس متوجه برانکو ایوانکویچ خواهد بود که ابتدا با اعلام این مطلب که اگر پرسپولیس نبرد اتفاق مهمی‌ روی نخواهد داد انگیزه بازیکنان و جدیت این مسابقه را کاهش داد. سپس در چینش بازیکنان هم قافیه را به مربی‌ آلمانی استقلال باخت و تعویض‌های وی نیز کاملا بی‌ ثمر صورت گرفت.از طرفی‌ در این مسابقه همه چیز در سایه احترام به پیش میرفت و داوران هم از این قاعده مستثنی نبودند. آقای فغانی به کمک یارانش, هم دیر دست به جیب شد و هم تمامی قوانین داوری را مو به مو اجرا کرد تا در بی‌ عیب نشان دادن فوتبال کشورمان نقشی‌ داشته باشد.

شاید حضور یک مرد در استادیوم همه چیز را تحت شعاع خود قرار داده بود. جوانی اینفانتینو رییس فیفا به همراه مارکو فان باستن ستاره تابناک تیم ملی‌ هلند در دهه ۸۰ میلادی, میهمانان افتخاری فدراسیون فوتبال ایران بودند تا از نزدیک شاهد شور و علاقه وافر تماشاگران ایرانی به ورزش فوتبال باشند.

اما با تمام احترامی که برای شخص اول فوتبال جهان قائل هستیم سفر ایشان می‌توانست دست آوردهای با ارزشتری نیز به همراه داشته باشد. قول حل کردن مشکل میزبانی از باشگاه‌های عربستانی در ایران ارزشمند است ولی‌ به طور حتم مهمترین دغدغه فوتبال کشورمان محسوب نمی‌شود. در واقع این حسرت باقی‌ می‌ماند که‌ ای کاش جناب اینفانتینو سهیم شدن حضور آقایان با بانوان را در استادیوم‌های فوتبال کشورمان را به گونه‌ای مطرح میکرد. چنین پیشنهادی می‌توانست از بعد انسانی‌ قضیه به میا‌‌ن بیاید که نه دخالت فوتبال در سیاست و نه سیاست در فوتبال محسوب میشد. این حداقل تقاضایی است که یک زن برای حضور در یک مکان عمومی‌ میتواند از فدراسیون جهانی‌ فوتبال داشته باشد که این خواسته وی را پیگیری کند.‌ای کاش آقای اینفانتینو حتی یک بار هم علت محرومیت حضور بانوان را در استادیومهای فوتبال جویا میشد تا ناخود آگاه پوزخندی از سر تمسخر نصیب رؤسای مترسکی فدراسیون ۵ ستاره ایران میکرد.پوزخند از این حیث که قانون کنونی برای مواظبت از حریم زنان وضع شده که مبادا در برابر دشنامها دل‌ آزرده شوند. اما این قانون هیچ محدودیتی برای پسر بچه‌های خردسال که همان دشنام‌ها را میشنوند ندارد.

 به هر روی، این داربی تمام شد تا چند صباحی طرفداران آبی‌ بتوانند پاسخ کری خوانی هواداران قرمز را داده باشند اما قبول کنیم که بیش از ۳۷ سال داربی برای گذشتن از حق بانوان همیشه بازنده بوده است. یک همّت می‌خواهد و چند ریش سپید که آستین‌های خود را بالا بزنند تا رفته رفته به شرایط نرمال باز گردیم.